نه زمینم، نه یه دریا ،نه بهارم ،نه درخت




شاخه خشکیده ام من ،توی صحرا ،مونده بی آب و علف


نه من اون دیوونه عاشق نه من اون سرخورده لایق


نه من اون دیوونه مجنون گل عاشق...............آی شقایق!

من همون برگ زخم دیده صحرام


من همون سرگشته رسوا، همیشه تنهای تنهام


من نه اون لطافت سبز توی سبزار عشقم


من نه اون حس یه دریا ، عاشقم ،عاشق خاک کویرم


من همون خار خسیده که از لطافت، از آب چیزی ندیده


لیکن ،حس عشق و از خود خاک از خود خدا گرفته!


من نه اون ستاره هستم پشت ابرا، دور دورا، کهکشونها


مثل اون ستاره هسنم می درخشم توی شبها با صداقت واسه دلها


من نه اون سختی صخره دل سرد سنگ صخره


من همون خاک کویرم تشنه تشنه بی حضور قطره عشقه!


من نه اون خشن ترین موجهای دریا ،نه به زیبایی اون غروب دریا


من تشنه و خسته،ز بی آبی کویرم!


خیلی کم اندک اندک ولیکن خیلی صبورم!